Kom in actie
Hechtenis
Op 21 mei 2008, om zes uur 's morgens, vielen speciale eenheden van de Oostenrijkse politie 23 privé woningen en kantoren binnen. Deuren werden ingetrapt, bedden omsingeld door gemaskerde politiemannen en half slapende inwoners werden bedreigd met vuurwapens. Tien activisten die al jarenlang actie voeren voor dierenbescherming moesten voor voorlopige hechtenis naar de gevangenis. Het Ministerie van Binnenlandse Zaken pakte groots uit met een verhaal dat ze een grote criminele organisatie had opgespoord die verantwoordelijk is voor verschillende zaken van schade aan eigendom, brandstichting, gasaanvallen en bommeldingen.
Maar de gevangen genomen activisten kregen niet te horen van wat ze exact beschuldig werden. De toegang tot hun aanklachtendossiers werd hen eenvoudigweg ontzegd. Hierdoor besloten enkele van de gevangenen om in hongerstaking te gaan. Zij wilden of bewijs zien, ofwel onmiddellijk vrijgelaten worden. Protestacties werden op touw gezet, zowel in Oostenrijk als in het buitenland. Amnesty International uitte ernstige kritiek, net zoals de Oostenrijkse Groene Partij en enkele sociaal-democraten. Bekende mensen zoals Nobelprijswinnaar Elfriede Jelinek schreven protestbrieven. Over de hele wereld werden demonstraties gehouden aan Oostenrijkse ambassades.
Toen delen van de dossiers uiteindelijk beschikbaar werden gesteld, stemden de activisten en hun advocaten er unaniem mee in dat de vrijgegeven papieren geen enkel bewijs van crimineel gedrag bevatten, maar eerder een lijst van volledig normale activiteiten van een NGO, zoals het organiseren van demonstraties en persconferenties. De openbare aanklager weigerde om te reageren op deze ernstige bezwaren en wees op het feit dat het onderzoek nog liep en op de vermeende onafhankelijkheid van de rechtbank. Martin Balluch, een van de gevangenen, is dokter en voormalig wetenschapsassistent aan de Universiteit van Cambridge. Hij hield zijn hongerstaking 39 dagen vol.
"Op dag 36 bereikte ik een nieuw dieptepunt, dat me bijna-doodervaringen bezorgde. Ik had de sterke impressie dat ik boven een complete leegte hing. Ik stond op het punt erin te vallen. Ik stelde mij mijn situatie voor alsof ik tot aan mijn nek in een scheur zat, terwijl ik op zo'n dun ijs stond dat het mijn gewicht niet veel langer zou kunnen houden. Ik kon er niet meer zelf uitgeraken," schreef Martin Balluch later in een brief vanuit de gevangenis.
De activisten werden gedwongen om in omstandigheden te verblijven die zelfs niet eens overeen kwamen met het principe van onschuld tot het tegendeel bewezen is. Ze werden 23 uur per dag opgesloten in kleine cellen; en mochten maar een uur per dag op de betonnen binnenplaats rondwandelen. Ze mochten slechts twee keer per week douchen of bezoek krijgen en mochten geen fysiek contact hebben met hun geliefden. Ze mochten slechts 30 minuten met hen praten door een glazen wand. Geen wonder dat sommige van de activisten gedwongen werden om anti-depressiva te slikken.